அம்புலி 3D

முதல் பத்து நிமிடங்களிலேயே டெக்னிக்கலாக தாங்கள் எடுத்திருக்கும் சிரத்தையையும், இந்த படம் எந்த மாதிரியான களனை கொண்டது என்பதையும், பார்ப்பவர்களுக்கு புரிய வைத்துவிடுகிறார்கள் இயக்குனர்கள் ஹரீஷ் நாராயணும், ஹரி ஷங்கரும். குழந்தைகளுக்கு மட்டும்தான் முப்பரிமாண படம் என்பதை மாற்றி அனைவரும் பார்க்கும் வகையில் ஒரு த்ரில்லரை கொடுத்திருக்கிறார்கள்.

கல்லூரிக்கும், பக்கத்து ஊருக்கும் நடுவே ஒரு சோளக்காடு இருக்கிறது. அதில் அம்புலி என்றொரு மிருகம் வசித்து வருவதாகவும், அது மனிதர்களை கண்டால் கொன்றுவிடுவதாகவும் வதந்தி பரவியிருக்க, அதனை கண்டுபிடிக்க களம் இறங்குகிறார்கள் கல்லூரி மாணவர்கள் அஜய்யும், ஸ்ரீஜித்தும். அம்புலி என்பது உண்மைதானா? அதனை இவர்கள் கண்டுபிடித்தார்களா என்பதை படம் பார்த்து தெரிந்துகொள்ளுங்கள். 

லீட் ரோலில் இருவர் நடித்திருந்தாலும், ஒளிப்பதிவாளர் சதீஷ்தான் படத்தின் நிஜமான நாயகன் என்று சொல்வேன். 3டியில் ஒரு அட்டகாசமான அனுபவத்தை தருகிறார் சதீஷ். சோளக்காடு வழியே நம்மை பயணிக்க வைப்பதும், துப்பாக்கியை எடுத்து நம் மீது குறி பார்ப்பதும், கண் அருகே பாம்பு வருவதும் என ஒவ்வொன்றும் அசத்தல் ரகம். படத்தின் ஜானருக்கு ஏற்ற வகையில் பின்னணி இசை அமைந்திருப்பதும் படத்துக்கு பெரிய பலம். 

படத்தின் குறைகள் என்றால், பாடல்களும், காதல் காட்சிகளும்தான். பார்க்கும்போது நன்றாக இருப்பதுபோல் தோன்றினாலும், எந்த பாடலும் மனதில் நிற்கவில்லை. குறிப்பாக இரண்டாம் பாதியில், இரு ஜோடிகளும் ஆடும் பாடல் படத்தின் வேகத்திற்கு வேகத்தடையாகத்தான் தோன்றியது எனக்கு. கல்லூரி காதல் என்பதால் இன்னும் கொஞ்சம் க்யூட்டாக இருந்திருக்கலாம். "ரோமியோ ஜூலியட் காலத்திலிருந்தே ஹீரோயின் ரூம் மாடியிலதான்" போன்ற வசனம் 'அட!' போடவைத்தாலும், ஏதோ ஒன்று மிஸ் ஆவது போன்றே ஒரு ஃபீல்.

மற்ற எல்லோரையும் விட எனக்கு கலைராணி, ஜெகன் மற்றும் தம்பி ராமையாவின் நடிப்பு பிடித்திருந்தது. கிராமத்து  மருத்துவச்சியாக அம்புலியின் மர்மம் அறிந்த பாட்டியாக நடித்திருக்கிறார் கலைராணி. பாட்டி என்பதால் கன்னாபின்னாவென்று மேக்கப் போடாமல், அளவான மேக்கப்போடு இயல்பாக அவரை காண்பித்ததே நன்றாக இருந்தது.

1970௦களில் நடக்கும் கதை என்பதால், ஒரு திராவிடர் கழக கேரக்டரை ஜெகன் மூலம் உலவவிட்டிருக்கிரார்கள். சட்டையையும், ஒரு சில வசனங்களையும் வைத்தே அவர் கேரக்டரை புரியவைப்பது இயக்குனர்களின் புத்திசாலித்தனத்திற்கு ஒரு சான்று. ஜெகனும் கிடைத்த வாய்ப்பை நன்றாகவே பயன்படுத்தி இருக்கிறார். ஒரு அப்பாவின் பயத்தையும், பாசத்தையும், காமெடியுடன் கூடிய குணச்சித்திரத்தில் வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார் தம்பி ராமையா.

க்ளைமேக்ஸ் உட்பட படத்தில் சில லாஜிக் ஓட்டைகள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. இரண்டாம் பாதியில் சரசரவென்று நகரும் திரைக்கதைதான் அதையெல்லாம் மறக்கச்செய்து பார்ப்பவர்களை கட்டிப்போடுகிறது. 

இணையதளங்களையும், பர்மா பஜார்களையும் பார்த்து 'பைரஸி பைரஸி' என்று கத்திக்கொண்டிருந்த தமிழ் சினிமா இண்டஸ்ட்ரிக்கு, 3டி மூலம் ஒரு கோடு போட்டு காண்பித்துள்ளார்கள் இயக்குனர்கள் ஹரீஷ் மற்றும் ஹரி ஷங்கர். பார்ப்போம், அடுத்து யார் ரோடு போடுகிறார்கள் என்று...

பஸ் டே கொண்டாட்டம் - இத நிறுத்துங்க முதல்ல!

யார் இந்த கண்றாவியை கண்டுபிடித்தார்கள் என்றே தெரியவில்லை. ஒவ்வொரு வருடமும் செய்தித்தாளில் தவறாமல் இடம்பெறுகிறது பஸ் டே கொண்டாட்டம் பற்றிய செய்திகள். தங்களது கல்லூரியின் வழித்தடத்தில் ரெகுலராக வரும் பேருந்தின் ஓட்டுனரையும், நடத்துனரையும் கெளரவிக்கும் விதமாக செயல்பட்டு வந்த பஸ் டே கொண்டாட்டம், கடந்த சில வருடங்களாக ஒரு அருவருப்பான விஷயமாகத்தான் மாறிக்கொண்டு வருகிறது. 

கொண்டாட வேண்டும் என்று நினைப்பவர்கள் கல்லூரி நிர்வாகத்திடம் பேசி, கல்லூரிக்கென்று சொந்தமாக பஸ் வாங்கி, கல்லூரி மைதானத்திலேயே கொண்டாட வேண்டியதுதானே. அதென்ன மாட்னான் இளிச்சவாயன் என்பது போல் அரசு பேருந்துகளை எடுத்துகொண்டு அண்ணா சாலையில் ஆட்டம் போடுவது? இதற்கெல்லாம் அனுமதி கொடுத்து, பேருந்தும் கொடுத்து அனுப்புகிறார்களே..அவர்களை சொல்லவேண்டும். 

சென்ற வாரம், பச்சையப்பன் கல்லூரி மாணவர்கள் பஸ் டே கொண்டாட தீர்மானித்து கோயம்பேட்டில் ஆட்டத்தை ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். போக்குவரத்துக்கு இடையூறாக இருக்கும் என்று கருதி, போலீசார் அவர்களை அங்கேயே நிறுத்திவிட, இந்த so-called மாணவர்கள் கடுப்பாகிவிட்டார்கள். பின்பு அங்கொன்றும் இங்கொன்றும் இருந்த கும்பல்கள் ஒன்று கூடி எதிர்ப்பை காட்ட முடிவு செய்திருக்கிறது. விளைவு? கல்லூரி வளாகத்தில் இருந்துகொண்டு சாலையில் கண்டபடி கல் எறிந்திருக்கிறார்கள். பேருந்து ஓட்டுனர் ஒருவரும், பயணி ஒருவரும் இதில் படுகாயம் அடைந்திருக்கிறார்கள்.

குழந்தை மீது கற்கள் படாமல் தாயிடம் சேர்க்கும் காவலர்

இந்த சம்பவத்திற்கு பின் சில மாணவர்களை போலீசார் கைது செய்திருக்கிறார்கள். எனக்கென்னவோ இந்த வழக்கு கொஞ்ச நாளுக்கு இழுத்து, கொஞ்சம் ஃபைனும், நீதிபதியின் அறிவுரை கலந்த கண்டனத்தோடும் இந்த மாணவர்கள் வெளியே வந்துவிடுவார்கள் என்றுதான் தோன்றுகிறது. 

ஆனால் இவர்கள் வெளியே வருவதற்குள் இவர்கள் பெற்றோர் எவ்வளவு வேதனைகளையும், அவமானங்களையும்  தாங்க  வேண்டி இருக்கும். இதை ஒரு நிமிடம் யோசித்து பார்த்திருந்தால், எந்த ஒரு மாணவனும் இப்படிப்பட்ட கீழ்த்தரமான செயல்களில் ஈடுபடவேமாட்டான். ஹீரோயிசத்தை காட்டுவதற்கு வாழ்வில் எவ்வளவோ பாஸிட்டிவான வழிகள் இருக்கும்போது, ஒரு விலங்கு மாதிரி கூரையில் ஆடுவதெல்லாம் எதற்கு? பரிணாம வளர்ச்சியை சாலையில் செல்பவர்களுக்கு நினைவூட்டுவதற்கா?

இதற்கு சரியான நிரந்தர தீர்வு, பஸ் டே கொண்டாட்டத்தை தடை செய்வதுதான். எதற்கோ கட்டப்பட்ட கட்டிடத்தை மருத்துவமனை ஆக்குவது, அவரை வீட்டை விட்டு அனுப்புவது, இவர் மேல் கேஸ் போடுவது, சட்டசபையில் நேருக்கு நேர் சவால் விடுவது  என்று எதிலெதிலோ வீரத்தை காட்டும் இந்த அரசு, பஸ் டே கொண்டாட்டத்தை தடை செய்தால் அதை கண்டிப்பாக பலரும் வரவேற்பார்கள். முடிவு தமிழக அரசி(யி)ன் கையில்!

பதிவர் மோகன்குமாருடன் ஒரு சந்திப்பு

சென்னையில் இதுவரை நடந்த எந்தவொரு பதிவர் சந்திப்புக்கும் சென்றதில்லை. சிலர் எழுத்துக்களை ரசித்து வாசித்தாலும், அவர்களுக்குள் இருக்கும் அரசியல், குழு மனப்பான்மை ஆகியவையெல்லாம் பார்க்கும்போது சற்று ஒதுங்கி இருக்கவே விரும்புகிறேன். இப்பொழுதும், திரட்டிகளில் சுற்றுமபோது, "பிரபல பதிவரும் ............." என்று ஏதாவது ஜூ.வி., நக்கீரன், ரிப்போர்ட்டர் வகையறா டைட்டிலை பார்த்தாலே அலர்ஜியாக இருக்கிறது. ப்ளீஸ், கொஞ்சம் மாத்திகோங்கப்பா!

ஆரம்பத்தில் ப்ளாக் மீது ஒரு போதை இருந்தது என்பதை மறுக்க முடியாது. ஆனால் பதிவுலகில் நடந்த சில நிகழ்வுகளினாலேயே போதை குறைந்து ஒரு "ச்சே" ஃபீலிங் வந்துவிட்டது. பிரபல பதிவர்களுக்கு நன்றி. இப்போதெல்லாம் எப்போது எழுத வேண்டும் என்று தோன்றுகிறதோ அப்போதுதான் எழுதுகிறேன் :)

பிரபலங்களிலும் ஒரு சிலர் விதிவிலக்காய் இருக்கத்தான் செய்கின்றனர். அப்படிப்பட்டவர்களில் எனக்கு பிடித்தமானவர்கள் வரிசையில், கண்டிப்பாக 'வீடு திரும்பல்' மோகன்குமார் அவர்களுக்கு முக்கிய இடம் உண்டு. எளிமையாக, டீசன்ட்டாக எழுதுவதினாலேயே இவரின் பதிவுகள் எனக்கு பிடிக்கும். 

சில நாட்கள் முன் புத்தக கண்காட்சியின்போது வாங்கிய புத்தகங்கள் பற்றி எழுதியபோது, தலைவர் புத்தகங்களை exchange பண்ணிக்கலாமா என்று கேட்டிருந்தார். தலைவர் எழுத்து பலரிடம் செல்வது குறித்து எனக்கு மகிழ்ச்சியே. எனவே நான்கு புத்தகங்களை அவருக்கு தபாலில் அனுப்பிவிட்டேன். அவர் அத்துடன் விடவில்லை. "என்னிடம் சில புத்தகங்கள் இருக்கிறது. ஒரே ஏரியாவில் இருந்துகொண்டு சந்திக்காமலேயே இருக்கிறோம், நேரில் வாங்க சந்திப்போம்" என்றார்.

நெருங்கிய நண்பர்கள் அருகில் இருக்கும்போதுதான் அரட்டையில் அரண்மனை கட்டி விளையாடுவேன். புதிதாக சந்திப்பவர்களோடு நான் அதிகம் பேசுவதில்லை. இது என் இயல்பான சுபாவமே தவிர நான் ஏன் பேசவேண்டும், வேண்டும் என்றால் அவர்கள் பேசட்டுமே என்ற ஈகோ அல்ல. மோகன் அழைத்தவுடன், ஒரு குறிப்பிட்ட தினத்தில் மதியம் அவருடைய அலுவலகத்தில் சந்திப்பது என்று முடிவு செய்தோம். சரியாக மதியம் பன்னிரண்டரை மணிக்கு வருவதாக சொல்லியிருந்தேன். ஆனால் வீட்டிலிருந்து கிளம்பும்போதே மணி பன்னிரண்டரை. நாம எப்போ சொன்ன நேரத்துக்கு கரெக்டா போயிருக்கிறோம்?

வீட்டிலிருந்து அவர் பணிபுரியும் அலுவலகத்துக்கு வெறும் பத்து நிமிட தூரம்தான். எனவே ஒருவழியாக சமாளித்துவிட்டேன். நேரில் சந்தித்தபோது ரொம்ப கேஷுவலாக பேசினார். தனி கேபின், அழகான சுத்தமான டேபிள், பக்கத்தில் அவரின் துறை சம்பந்தமான பார்ட் 1, பார்ட் 2, பார்ட் 3 என்று தடிமனான சில புத்தகங்கள் என்று கிட்டத்தட்ட ஒரு எம்.டி லுக்கில்தான் இருந்தார். பேச்சின் போது நடுநடுவே சிலர்  ஃபோன் செய்து சில கேள்விகள் கேட்க, அவர்களின் சந்தேகங்களையும் தீர்த்துவைத்தார். "போனை எடுத்தா நச்சு நச்சுன்றானுங்கப்பா" என்று கவுண்டர் மாதிரி அலுத்துக்கொள்ளவில்லையே தவிர, சார் நிஜமாவே பிஸிதான்!

எப்படி சமீப நாட்களில் நிறைய எழுதுகிறீர்கள் என்று கேட்டேன். சொன்னார். ம்ம்.....அது ஆஃப் த ரெக்கார்டாகவே இருக்கட்டும். சில புத்தகங்களை தந்து எது வேணுமோ எடுத்துகோங்க என்றார். கிளி கழுத்தை கண்ட அர்ஜுனன் போல் நான் தலைவரின் கதைகளை மட்டுமே எடுத்துக்கொண்டேன். அவருடைய சமீபத்திய பயணம், என்னுடைய வொர்க் டைமிங், பதிவர்கள் சந்திப்பு, சத்யம் தியேட்டர் என்று டாபிக் மாற்றி மாற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தோம். வேளச்சேரியில் புதிதாக வரப்போகும் திரைஅரங்குகள் பற்றி சொன்னார். நான்தான் நிறைய பேசினேன் என்று நினைக்கிறேன். நிறைய பேசினாலும் ரொம்ப  ஃபார்மலாகத்தான் பேச முடிந்தது. முதன் முறை சந்திப்பதினால் இருக்கும் சிறு தயக்கம். மேலும் சில சந்திப்புகளில் கொஞ்சம் இயல்பாக பேசுவேன் என்று நம்புகிறேன்.

வயிற்றுக்கு ஈயும் நேரம் வந்ததால், ஏற்கனவே பேசிவைத்தபடி இருவரும் தலப்பாகட்டி'னோம். ஒரு கோழியை கொன்ற பாவத்தை அக்கவுன்ட்டில் ஏற்றிகொண்ட பிறகு விடைபெற்றேன். ஒரு பந்தா இல்லாத, பழகுவதற்கு எளிமையான, கண்ணியமான மனிதரை சந்தித்தோம் என்ற திருப்தி கிடைத்தது. விரைவில் மேலும் சில புத்தகங்களோடு மீண்டும் சந்திப்போம் மோகன்.

நில் கவனி தாக்கு - சுஜாதா

1960களில் வெளியான ஜேம்ஸ் பாண்ட் திரைப்படங்கள் மீது தலைவருக்கு மிகுந்த ஆர்வம் இருந்திருக்க வேண்டும். இந்த கதையை வாசித்து முடித்த பின் அப்படித்தான் எனக்கு தோன்றியது. தமிழில் இது போன்ற ஒரு ஸ்பை த்ரில்லர் கதையை இப்போதுதான் வாசித்திருக்கிறேன். என்னா ஒரு ஃப்ளோடா!

2011 புத்தக கண்காட்சியில் வாங்கிய புத்தகம் இது. புத்தக வாசிப்பிற்கும் எனக்கும் பெரிய இடைவெளி விழுந்த வருடம் 2011. இந்த வருடம் அதை ஈடுகட்டுவதற்காகவே, நான்கு நாட்கள் பட்டினி கிடந்தவன் சரவண பவன் ஃபுல் மீல்ஸை பார்த்தது போல, வெறித்தனமாக வாசிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறேன். எந்த தடையும் இல்லாமல் இது தொடர வேண்டும்.

கதைக்கு வருவோம். பம்பாயிலிருந்து (அப்போ மும்பை இல்லப்பா) டெல்லிக்கு வரும் ஒரு அணு விஞ்ஞானியை ரிசீவ் செய்து பத்திரமாக ஒரு இடத்திற்கு  அழைத்து வரும் பொறுப்பு நாயகனுக்கு தரப்படுகிறது. ஜேம்ஸ் பாண்ட் பாணி கதை என்பதால் ஒரு அழகிய பெண்ணை பார்த்தவுடன் சற்று கடமையிலிருந்து தவறுகிறான் நாயகன். அடையாளம் தெரியாத நபர்களால் அணு விஞ்ஞானி கடத்தப்படுகிறார். இதனால் கடிந்துகொள்ளும் மேலதிகாரியிடம், எப்படியாவது அவரை மீட்டு கொண்டு வருகிறேன் என்று இருபத்து நாலு மணி நேரம் டைம் கேட்கிறான் நாயகன். 

சில பல ஸ்டண்ட்களுக்கு பின் அணு விஞ்ஞானியை மீட்கிறான். நிற்க. கதை இதோடு முடிவதில்லை. இது வெறும் இடைவேளைதான். விஞ்ஞானியை கடத்தியவர்களின் பின்புலத்தை ஆராயும்போதுதான் அவனுக்கு நிறைய விஷயங்கள் தெரிய வருகிறது. இதற்கு மேல் கதை சொல்லி சஸ்பென்ஸை உடைக்க விரும்பவில்லை. இத்தோடு நிறுத்திக்கொள்கிறேன்.

துப்பாக்கி, சண்டை, ரத்தம், ஆதர்சம், துரோகம் என்று செல்லும் கதையில், வாசகர்களுக்கு கடைசி அத்தியாயம் ஆரம்பிக்கும் முன் ஒரு சவால் விடுகிறார் தலைவர். கடைசி அத்தியாயம் வாசிக்கும் முன் கதை இப்படித்தான் முடியும் என்று யூகித்தால் நீங்கள் புத்திசாலிதான் என்கிறார். சத்தியமாக கடைசி அத்தியாயத்தின் பாதியை வாசிததபின்தான் யூகிக்கவே முடிந்தது. அதனாலென்ன, தலைவரிடம் தோற்பது கூட மகிழ்ச்சியைத்தான் தருகிறது.

இந்த கதையில், ஃப்ளோவை அடுத்து நான் ரசித்தது தலைவர் தரும் விவரமான வர்ணனைகள்தான். ஹோட்டல், அன்னெக்ஸ், காபரே நடனம் ஆடும் அழகி, அரங்கம் மற்றும் வழக்கம் போல் நாயகியின் அழகு. வாசிக்க வாசிக்க, கற்பனையில் ஒரு அட்டகாசமான த்ரில்லர் படத்தை காணமுடிகிறது. ஹாலிவுட் படங்களில், டைட்டிலில் BASED ON THE NOVEL என்று கதையின்  பெயரையும், ஆசிரியரின்  பெயரையும்  போடுவார்கள். தமிழில் ஏன் அது போல் இயக்குனர்கள் முயற்சிப்பதில்லை? கதை, திரைக்கதை, வசனம், இயக்கம் என்று அனைத்திலும் தன் பெயர்தான் வரவேண்டும் என்ற பிடிவாதமோ? 

Ctrl+C, Ctrl+V வேலையையெல்லாம் செய்யும் ஷங்கர் இந்த கதையை படமாக எடுத்தால் கண்டிப்பாக சூப்பர் டூப்பர் ஹிட்டாகும். இல்லையென்றால் கெளதம். இவர்களை தவிர யார் எடுத்தாலும், வரும் அவுட்புட்டை தலைவர் மேலிருந்தபடியே கெட்ட ஆங்கிலத்தில் திட்டுவார்.

பெயர்: நில் கவனி தாக்கு

ஆசிரியர்: சுஜாதா

விலை: ரூ.75/-

வெளியீடு: கிழக்கு பதிப்பகம்

ஆன்லைனில் வாங்க: https://www.nhm.in/shop/978-81-8493-565-3.html

சத்யம் சினிமாஸ் - பெஸ்ட் இன் சென்னை

அவதார் ரிலீஸ் ஆகி இருந்த சமயம். சென்னையில் எந்த தியேட்டரிலும் வார இறுதியில் டிக்கெட் கிடைக்கவில்லை. பார்த்தே ஆகவேண்டும் என்ற ஆர்வம் மட்டும் அதிகமாக இருந்தது. சரி ஊரிலேயே பார்த்து விடலாம் என்று முடிவு செய்தேன். மாலை 6:30 மணிக்கு ஷோ. கூட்டம் அதிகம்தான். அடித்து பிடித்து டிக்கெட் வாங்கியாகிவிட்டது.

தியேட்டர் உள்ளே சென்றேன். சீட்டு நம்பர் எல்லாம் கிடையாது. கொஞ்சம் புண்ணியம் செய்திருந்தால் ஃபேன் இருக்கும் பகுதியில் சீட் கிடைக்கும். இதற்கு சாமர்த்தியமும் மிக அவசியம். அங்கிங்கு தேடி நல்ல இடத்தை பிடித்து உட்கார்ந்தேன். உலகமே எதிர்பார்த்த சினிமா இன்னும் சில நிமிடங்களில் நானும் காணப்போகிறேன். மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. 

படம் ஆரம்பித்தது. வடிவேலு சொல்வதுபோல் நன்றாகத்தான் போய்கொண்டிருந்தது. பத்து பதினைந்து நிமிடங்களில் சிகரெட் வாசம் வர,  என்னடா இது என்று பக்கத்தில் திரும்பி பார்த்தால் இரு நல்ல 'குடிமகன்கள்' வாயில் சிகரெட்டோடும், கையில் பாட்டிலோடும், தியேட்டரை டெம்பரவரி 'பார்' ஆக மாற்றிகொண்டிருந்தனர். எனக்கு கடுப்பாகிவிட்டது. கேட்காவிட்டால் வேலைக்காகாது. கேட்டேன்.

"ஹலோ இதென்ன தியேட்டரா இல்ல பாரா?"

அந்த 'இருவரில்', ஒரு பிரகாஷ்ராஜ் "டேய் இங்க குடிக்க கூடாதாம்டா" என்று பக்கத்திலிருந்த மோகன்லாலை உசுப்பேற்ற, அவர் ஒருவித வெறுப்பு கலந்த சலிப்போடு என்னை பார்த்துவிட்டு, "எழுந்து போலாம் வா" என்று பிரகாஷ்ராஜை கூப்பிட்டுக்கொண்டு தியேட்டரை விட்டு வெளியே போய்விட்டார். 

அவர்கள் போய்விட்டாலும், என்னடா இது தியேட்டரில் போய் இப்படியெல்லாம் நடந்துகொள்கிறார்களே என்ற எண்ணம்தான் மனதில் மேலோங்கி இருந்தது. படத்தை என்னால் முழுமையாக என்ஜாய் பண்ணி பார்க்கமுடியவில்லை. ரொம்பவும் ஆசைப்பட்டு போன படம். கொஞ்சம் தலைவலியோடு திரும்பி வந்ததுதான் மிச்சம்.

அதிலிருந்து ஏதாவது ஒரு படத்தை பார்க்கவேண்டும் என்று ஆசைபட்டாலே என்னுடைய முதல் மற்றும் ஒரே சாய்ஸ் 'சத்யம்'தான். டிக்கெட் விலை 120, 115 என்று இருக்கிறது என்பது உண்மைதான். ஆனால் கொடுக்கும் ஒவ்வொரு ரூபாய்க்கும் கண்டிப்பாக சத்யம் வொர்த். 

சத்யம் பற்றி பெரும்பாலானோருக்கு தெரிந்திருக்கும். இது தெரியாதவர்களுக்காக - வாரயிறுதியில் போவதென்றால் புதன் கிழமை காலை ஆறு மணிக்கே ஆன்லைனில் புக் செய்துகொள்ளுங்கள். கொஞ்சம் தாமதித்தாலும் டிக்கெட் கிடைப்பது கஷ்டம்.  பின்னர் உங்கள் மொபைலுக்கு டிக்கெட் கன்ஃபர்மேஷன் மெசேஜ் வரும். அதை சேவ் பண்ணிகொள்ளுங்கள். அது போதும். அதோடு படம் போவதற்கு ஐந்து நிமிடம் முன்னால் தியேட்டருக்கு போய் கவுண்டரில் டிக்கெட் ஐடி சொல்லி டிக்கெட் வாங்கிகொள்ளலாம். 

இரு சக்கர வண்டிகளுக்கு பார்க்கிங் கட்டணமாக சில தியேட்டர்கள் எல்லாம் ரூ.20௦ வாங்கும் காலகட்டத்தில், இன்னும் சத்யத்தில் பத்து ரூபாய்தான். என்ன, வெயில் அதிகமாக இருந்தால் வண்டிக்கு சன்பாத்தும், மழையாக இருந்தால், ஃப்ரீ வாட்டர் சர்வீசும் கிடைப்பது தவிர்க்க முடியாதது. மற்றபடி குறையொன்றுமில்லை.

பெரும்பாலும் ஞாயிறன்று புக் செய்துவிடுவதால், அண்ணா சாலையிலிருக்கும் வழக்கமான போக்குவரத்து இம்சை ஏதும் இருப்பதில்லை. வேளச்சேரியிலிருந்து சத்யம் போவதற்கு அரை மணி நேரம்தான் ஆகிறது. இப்படித்தான் கடந்த சில மாதங்களில் மங்காத்தா, Rockstar,  The Adventures of Tintin,  Mission Impossible: Ghost Protocol,  Don 2 போன்ற படங்களை எந்த வித மன உளைச்சலும், உடல் அலைச்சலும் இல்லாமல் நிம்மதியாக ரசித்து பார்த்தேன்.

ஆனால் எல்லா படங்களையும் சத்யத்தில்தான் பார்க்க வேண்டும் என்று அடம் பிடிப்பதில்லை. இப்போதும் சில படங்களை வார இறுதியில் ஊருக்கு போகும்போதுதான் பார்க்கிறேன். ஒரு சில படங்கள் மட்டுமே 'இத சத்யம்லதான் பாக்கணும்' என்று தோன்ற வைக்கின்றன. அடுத்த சில மாதங்களுக்கு நோ சத்யம். பில்லா 2விற்காக வெய்ட்டிங்!

2012 சென்னை புத்தக கண்காட்சி

2012 சென்னை புத்தக கண்காட்சி. கடந்த வாரம் ஞாயிறு அன்று சென்றிருந்தேன்.  என்னதான் கூட்டம் அதிகமாக இருக்கும் என்று தெரிந்தாலும் நமக்கு ஞாயிறுதான் செட் ஆகிறது. மதியம் 3:30 மணிக்கு சென்றுவிட்டேன். சிறிது நேரத்தில் அலுவலக நண்பரும் சேர்ந்துகொள்ள, அவரிடம் ரெண்டு மூணு மணி நேரம் சுத்தணும் பரவாயில்லியா என்றேன். அவரும் சரி என்று சொல்லிவிட, முதல் வாயிலில் இருந்து ஆரம்பித்தோம். 

அங்கு இங்கு என சுற்றினாலும், கிழக்கு எங்கே என எதிர்பார்ப்பதில் நான் இன்னும் தாமரையாகவே இருக்கிறேன். உண்மையாக சொன்னால், கிழக்கு இந்த முறை சற்று ஏமாற்றம்தான் அளித்தது. சென்ற வருடம் இருந்த அளவு, இந்த வருடம் பல புத்தகங்கள் அவ்வளவாக ஈர்க்கவில்லை. ரெண்டு ஸ்டாலாக போட்டிருந்தாலும், பெரும்பாலும் அதே புத்தகங்கள்தான் குவிந்திருந்தது. 

சுஜாதா. இன்னமும் தலைவர் புத்தகங்கள்தான் நிறைய பேருக்கு பிடித்தமானதாக இருக்கிறது. கிழக்கில் பார்த்த வரை, புத்தகம் வாங்கும் அனைவரும் குறைந்தபட்சம் தலைவர் எழுதிய ஒரு புத்தகத்தையேனும் வாங்குகிறார்கள். இருபது முப்பது வருடங்களுக்கு முன் எழுதிய கதைகளெல்லாம் இன்று வாசிப்பவர்களுக்கும் பிடிக்கிறதென்றால், என்ன மாதிரியான மனுஷன் இவர்?! ரஜினி, ரஹ்மான், சச்சின்...இவர்களை எல்லாம் பிடித்திருந்தாலும் சந்திக்கவேண்டும் என்று இதுவரை ஆசைப்பட்டதில்லை. ஆனால் தலைவரை ஒரு முறையேனும் தரிசிக்க வேண்டும் என்று ஆவலாய் இருந்தேன். ப்ச்...ஒரு லோடு மண் :(

கண்டிப்பாக வாங்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்திருந்தது கவிஞர் வாலியின் 'நினைவு நாடாக்கள்'தான். மற்றதெல்லாம் கண்காட்சிக்கு போன பின் அலைந்து திரிந்து வாங்கியதுதான். நான் பெரும்பாலும் தீவிர இலக்கியங்களையோ, மனம் நெகிழவைக்கும் கதைகளையோ வாசிக்க விரும்புவதில்லை. த்ரில்லர் கதைகள் மற்றும் கிழக்கு வெளியிடும் முக்கிய நபர்கள், நிறுவனங்கள், நிகழ்வுகள் குறித்த புத்தகங்கள்தான் இன்னும் ஃபேவரைட்டாக இருக்கிறது.

புத்தகங்கள் வாங்கி முடித்த பின் கிளம்பும்போது நாங்கள் கண்ட காட்சி. புத்தக அரங்கிற்கு வெகு அருகில் ஒரு கார் நின்றிருந்தது. அங்கு நின்றிருந்த செக்யூரிட்டி, டிரைவரிடம் வண்டியை எடுக்க சொல்லிகொண்டிருக்கும்போது, ஒருவர் கொஞ்சம் கால் ஊன்றியபடி கார் அருகே நடந்து வந்தார். இயக்குனர் மணிவண்ணன்! முன்பு படத்தில் பார்த்தது போலில்லை. உடல் நலம் குன்றி கொஞ்சம் இளைத்திருந்தார். அவரை பார்ப்பதற்கே ரொம்ப கஷ்டமாக இருந்தது. மனதில் ஒரு நிமிடம், அவ்வை சண்முகி காட்சிகள் ஞாபகத்திற்கு வந்தன. கவுண்டருக்கு பிறகு, விவேக், வடிவேல் ஆகியோர் முன்னணிக்கு வரும்முன் இவர்தானே சில காலம் ஒரு கலக்கு கலக்கிகொண்டிருந்தார்!


இந்த வருடம் வாங்கிய புத்தகங்கள்

1. நினைவு நாடாக்கள் - கவிஞர் வாலி - ரூ.140/-
2. சச்சின் - ஒரு சுனாமியின் சரித்திரம் - கே.ஆர். ரமேஷ் - ரூ.140/-
3. யுத்தம் - நக்கீரன் கோபால் - ரூ.300/-
4. வாழ்க வளமுடன் - வி.ராம்ஜி - ரூ.75/-
5. இன்ஃபோசிஸ் நாராயணமூர்த்தி - என்.சொக்கன் - ரூ.85/-
6. ஃபேஸ்புக் வெற்றி கதை - என்.சொக்கன் - ரூ.115/-
7. வாரன் பஃபட் - பணக் கடவுள் - செல்லமுத்து குப்புசாமி - ரூ.110/-
8. கிளியோபாட்ரா - முகில் - ரூ.95/-
9. வில்லாதி வில்லன் - பாலா ஜெயராமன் - ரூ.125/-

தலைவர் ஸ்பெஷல்

1. 14 நாட்கள் - ரூ.60/-
2. சிவந்த கைகள் - ரூ.60/-
3. இருள் வரும் நேரம் - ரூ.90/-
4. தங்க முடிச்சு - ரூ.60/-
5. ஆ! - ரூ.120/-

இன்னமும் மனதுக்கு ஏதோ ஒரு திருப்தி கிடைக்காமல் இருக்கிறது. மறுபடியும் காணும் பொங்கல் அன்று செல்லலாம் என்றிருக்கிறேன். தலைவரின் மேலும் சில புத்தகங்கள், இஸ்ரேல் உளவு அமைப்பு குறித்த ஒரு புத்தகம், யுவகிருஷ்ணாவின் அழிக்கப்பிறந்தவன் மற்றும் சில காமிக்ஸ்கள் எல்லாம் லிஸ்டில் இருக்கின்றன. பார்ப்போம்!

2011ல் ரசித்து பார்த்த படங்கள்

எங்கேயும் எப்போதும் 

தமிழ் இயக்குனர்களின் முதல் படத்தின் முதல் காட்சியை யோசித்து பாருங்கள். பெரும்பாலும் அது ஒரு பாஸிட்டிவ் செண்டிமென்ட்டையே பிரதிபலிக்கும். இந்த விஷயத்தில் இயக்குனர் சரவணனை பாராட்டியே ஆகவேண்டும். முதல் காட்சியே விபத்து. பலர் இறந்து போகிறார்கள். இதுதான் க்ளைமேக்ஸும் கூட‌. 

முதலிலேயே க்ளைமேக்ஸை காட்டிவிட்டால் பின்பு படத்தில் என்ன ஆர்வம் இருக்கும் என்று எண்ணியவர்களுக்கு நிறைய ஆச்சரியங்களை வைத்திருந்தார். தினந்தோறும் செய்தித்தாள் வாசிக்கும்போது எங்கேனும் விபத்து குறித்த செய்திகள் இருந்தால் இந்த படம் நினைவுக்கு வருவதை இன்னும் தவிர்க்க முடியவில்லை.  

ஜெய்-அஞ்சலி மற்றும் ஷ்ராவனந்த்-அனன்யா ஆகியோரின் காதல் காட்சிகள் படு யதார்த்தம். பொதுவாக பெண்களுக்கு முன், நான் நல்லவன் என்று காட்டிகொள்ளும் கேரக்டர்கள் மத்தியில், அனன்யாவிடமே தம்மடிக்க சில்லறை கேட்கும் ஷ்ராவனந்த் கேரக்டர் ரசிக்கும்படி இருந்தது. 

அஞ்சலி - போல்டான பெண்ணுக்குண்டான பாடி லாங்க்வேஜ், குரல் எல்லாமே சிறப்பாக அமைந்திருந்தது. குறிப்பாக ஜெய்யை டாமினேட் செய்யும் காட்சிகள்,  காதலன் இறந்துகிடக்கும்போது உடல் உறுப்பு தானம் பற்றி டாக்டரிடம் அழுதுகொண்டே சொல்லும் காட்சி.. என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. இப்போதெல்லாம் அனுஷ்காவிற்கு பிறகு அஞ்சலியைத்தான் கவனிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறேன்.

ஆடுகளம் 

ஈகோவை நேட்டிவிட்டியுடன் அழகாக கட்டிய படம். ஹீரோயிசத்திற்கான வாய்ப்புகள் இருந்தும் அதை தவிர்த்ததினாலேயே தனுஷை ரொம்பவும் பிடித்துப்போனது. செல்வராகவனால் மட்டுமே தனுஷிடமிருந்து சிறப்பான நடிப்பை வெளிக்கொணர முடியும் என்று நம்பியிருந்த எனக்கு, நானும் ஆட்டத்துல இருக்கேன் என்று வெற்றிமாறன் புரியவைத்தார். 

சேவல் சண்டையில் முதல் முறை வெற்றி பெறும் காட்சியில் தனுஷின் நடிப்பை பார்த்து அசந்துபோய்விட்டேன்.  ஒவ்வொரு மனிதனுக்கு உள்ளேயும் தோல்வியை தாங்க முடியாத ஒரு ஈகோ பிடித்தவன் இருக்கிறான் என்பதை உணரவைத்த படம். 

மங்காத்தா

அந்த படத்திலிருந்து சுட்டது, இந்த படத்திலிருந்து சுட்டது என குறை கூற ஆயிரம் காரணங்கள் இருந்தாலும் அஜித்தின் ஸ்க்ரீன் ப்ரெச‌ன்ஸிற்காகவே ரசித்து ரசித்து பார்த்த படம். ஒரு விஷயம் ஞாபகத்திற்கு வருகிறது. அஜித்தின் 50௦வது படத்தை கெளதம் இயக்குவதாக இருந்தது. ஒரு சில காரணங்களால் அது நடக்காததால் கெளதம் ஒரு பேட்டியில் சொல்லியிருந்தார், "நாலு பசங்க ஹீரோவா நடிக்கறாங்க, அவங்களோட இவரும் நடிக்கறார்". இதற்கு அஜித் எந்த பதிலும் சொல்லவில்லை.  மங்காத்தாவில் நடித்தார்.  அவ்வளவே.

இதற்கு முன் மேக்கிங்கிற்காக பில்லா பிடித்திருந்தது.  அதற்கு முன் வந்த சில படங்களில் அஜித் செய்யும் பில்டப்பை வெகுவாக கிண்டல் செய்திருக்கிறேன்.  ஆனால் இந்த படத்தில் அஜித்தை முழுக்க முழுக்க ரசித்து பார்த்தேன். அந்த இன்டர்வெல் சீன்....என்ன மாதிரியான மாஸ்! 

"இப்போ ஹீரோ என்ட்ரி, அதாவது என் என்ட்ரி. த கிங்.....த கிங்மேக்கர்!" என்று கர்ஜிக்கும்போதும் சரி, பணத்தை இழந்த பின் வைபவ்விடம் "பயமா இருக்குல்ல, உனக்கெல்லாம் ஐநூறு கோடி வந்தா என்ன போனா என்ன? ஆனா எனக்கு வேணும், ஐ'ம் எ கிங்மேக்கர்டா" என்று ஆவேசப்படும்போதும் சரி....தல தலதான்! 

சில காட்சிகளில் வரும் அநாகரிகமான வார்த்தைகளை மட்டும் தவிர்த்திருக்கலாம். வெறும் உதட்டசைவாக இருந்தாலும் எளிதாக கண்டுபிடிக்கமுடிந்தது.

EXAM

உணர்வுபூர்வமாக பல படங்களை பார்த்திருக்கிறோம். இது முழுக்க முழுக்க அறிவுபூர்வமான படம்.  படம் பார்ப்பவர்களின் இன்டெலிஜென்ஸுக்கு கண்டிப்பாக இந்த படம் ஒரு சவால்தான்.

ஒரு நிறுவனத்தில் சிஇஓவின் பிஏ பணிக்கான கடைசி கட்ட தேர்வு. எட்டு பேர் போட்டியாளர்கள். அதில் ஒருவர் மட்டுமே தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார். எட்டு பேரும் ஒரு அறையில் அமரவைக்கப்படுகின்றனர். தேர்விற்கான நேரம் மொத்தம் 80௦ நிமிடங்கள்.  தேர்வு அறையினுள் வரும் அந்த அலுவலகத்தை சேர்ந்த ஒருவர் இந்த தேர்வின் விதிமுறைகளை சொல்கிறார்.

1. அவரிடமோ அல்லது அங்கு நிற்கும் செக்யூரிட்டியிட‌மோ யாரும் பேசக்கூடாது
2. விடைத்தாளுக்கு எந்த சேதமும் ஏற்படக்கூடாது
3. எந்த காரணத்திற்காகவும் தேர்வு நேரம் முடியும் முன் யாரும் வெளியே போகக்கூடாது

இந்த விதிகளை மீறுபவர்கள் தேர்வு அறையிலிருந்து வெளியேற்றப்படுவர். இவற்றை எல்லாம் சொல்லிவிட்டு அவர் சென்றுவிட, போட்டியாளர்கள் தேர்வுக்கு தயாராகின்றனர். தாளை திறந்தவுடன் அவர்களுக்கு அதிர்ச்சி. அதில் கேள்வியே இல்லை. கேள்வியே இல்லாமல் என்ன பதில் எழுதுவது?........இதற்கு மேல், கேள்வி என்ன‌, யார் தேர்வு செய்யப்படுகிறார்கள் என்பதை படத்தை பார்த்து தெரிந்துகொள்ளுங்கள்.


ROCKSTAR

டெல்லியில் இருக்கும் ஒரு சாதாரண இளைஞன் எப்படி ஒரு ராக்ஸ்டாராக மாறுகிறான் என்பதே கதை. மனதில் வலி இருந்தால்தான் பெரிய அளவில் சாதிக்க முடியும் என்று ஒருவர் கூற, அதற்கு காதல்தான் சரியான வழி என முடிவு செய்து நர்கிஸ் உடன் பழக ஆரம்பிக்கிறார் ரன்பீர். பழகிய சில நாட்களில் நர்கிஸ் திருமணமாகி Pragueக்கு சென்றுவிட, அதன்பின் அவரை மறக்க முடியாமல் தவித்தாலும், இசையில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ரன்பீருக்கு புகழ் கிடைக்க ஆரம்பிக்கிறது.

Pragueல் ஒரு இசை நிகழ்ச்சி நடத்தும் வாய்ப்பு ரன்பீருக்கு கிடைக்க, அதை பயன்படுத்தி நர்கிஸை மீண்டும் சந்திக்கிறார். அதன் பின் அவர்கள் வாழ்கையில் பல மாற்றங்கள். அதையெல்லாம் படம் பா.தெ.கொ.

இரண்டாம் பாதியில் கொஞ்சம் திரைக்கதையில் தொய்வு ஏற்படுவது போன்று தோன்றினாலும் ரன்பீர் கபூரின் நடிப்பு அதையெல்லாம் தாண்டி மனதில் நின்றது படத்திற்கு பெரிய ப்ளஸ். எனக்கென்னமோ இது ரன்பீர் கபூரை மனதில் வைத்தே எழுதப்பட்ட கதை என்று தோன்றியது.

ஏ.ஆர்.ரஹ்மான். இந்த பெயர் மட்டும்தான் இந்த படத்தை பார்ப்பதற்கு முக்கிய காரணம்.  என்ன ஒரு இசை! படத்தில் இசையின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்து மோஹித் செளகான் ஒவ்வொரு பாடலையும் அசத்தலாக பாடியிருக்கிறார். அடுத்த வருடம் இந்த படம் இசை சம்பந்தப்பட்ட நிறைய விருதுகளை அள்ளப்போவது மட்டும் உறுதி.

அனைவருக்கும் இனிய புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள்!