டிசம்பர் 2104....சென்னை முதல் பாகம்
டைம் மெஷினில் இருந்த திரை டிசம்பர் 26, 2054 என்று கண்ணடித்துக்கொண்டிருந்தது. சரியாக நேரம் விடியற்காலை 4:10. டைம் மெஷின் இறங்க மெசேஜ் வாயிலாக இடம் கேட்க, திரையில் க்ருபாளனியை பார்த்தான் சுனந்தன். க்ருபாளனி அண்ணா சாலை என்று டைப் செய்ய சொல்ல, அவர் சொன்னதை தட்டாமல் கீபோர்டில் தட்டச்சினான். எந்தவித சத்தமுமின்றி மெதுவாக டைம் மெஷின் மெள்ள இறங்கியது. டைம் மெஷினில் 'இன்விஸிபிள்' ஆப்ஷன் இருந்ததால் அதை யாரும் கவனிக்கவில்லை. விடியற்காலை நேரமாதலால் மக்கள் நடமாட்டம் அவ்வளவாக இல்லை.
மெல்ல மூவரும் சாலையில் இறங்கி நடந்தார்கள். அவர்கள் நின்றிருந்த இடத்திற்கு எதிரே ஒரு பழம்பெரும் கட்டிடம் ஒன்று இருந்தது. அதனருகே சென்று பார்க்கும்போது, ஒரு டிஜிட்டல் திரையில் Good Morning...Welcome to Spencer Plaza என்ற மெசேஜ் இடது புறத்திலிருந்து வலது புறத்திற்கு ஓடிக்கொண்டிருந்தது. மூவரும் சாலையின் ஓரமாக நடந்துகொண்டே சென்னையின் விடியற்காலை வாழ்க்கையை ரசித்துக்கொண்டிருந்தனர்.
காரை வானில் ஓட்டியே பழக்கமிருந்ததால், இவர்கள் எப்படிதான் சாலையில் ஓட்டுகிறார்களோ என்றெண்ணி மிகுந்த ஆச்சரியமடைந்தான் சுனந்தன். நடைபாதையின் அருகே ஒரு சிறிய பூத் ஒன்று இருந்தது. அதனுள்ளே ஒரு சிறிய தொடுதிரை இருந்தது. தொடுதிரையின் கீழே இன்றைய செய்திகள், சினிமா, அரசியல், விளையாட்டு என்று நான்கு சுட்டிகள் தெரிய, சுனந்தனுக்கு முதலில் செய்திகளை அறியும் ஆர்வம் ஏற்பட்டது. செய்திகள் சுட்டியை தொட்டவுடன்
வரும் தேர்தலில் மீண்டும் எங்கள் கட்சியை ஆட்சியில் அமர்த்தினால், அனைத்து மக்களுக்கும், உயர் ரக காரும், தங்கள் விருப்பத்திற்கு ஏற்ப நிகழ்ச்சிகளை உருவாக்க ஒரு சேனலும் இலவசமாக வழங்கப்படும் என்று முதல்வர் உதயநிதி ஸ்டாலின் தெரிவித்துள்ளார். மேலும்....
அடுத்து விளையாட்டு சுட்டியை தொட, அது ஒரு கிரிக்கெட் பேட்ஸ்மேனின் புகைப்படத்தை ஒளிபரப்பியது. புகைப்படத்தில் அந்த பேட்ஸ்மேன் தன் ஹெல்மெட்டை கழற்றி, பேட்டை உயர்த்தி, ரசிகர்களை நோக்கி காண்பித்தபடி இருந்தார். புகைப்படத்தின் கீழ், கொட்டை எழுத்தில் "என்னுடைய ஆட்டம் இன்று திருப்தி தரும் வகையில் அமைந்திருந்தது. அதற்கு முக்கிய காரணம் என்னுடைய தாத்தா சச்சின் டெண்டுல்கர்தான். அவர் கொடுத்த சில அறிவுரைகளை பின்பற்றியதால்தான் என்னால் அணிக்கு வெற்றி தேடித்தர முடிந்தது" என்று போட்டிருந்தது. மேலும் வேறெதையும் தெரிந்து கொள்ள ஆர்வமில்லாததால், சுனந்தனும், நான்சியும் மிட்டுவுடன் மீண்டும் டைம் மெஷினுக்கு திரும்பினர்.
திரையை ஆன் செய்து, "மேம், இட்ஸ் சோ ஸ்ட்ரேஞ்ச், 2054ல எல்லாரும் கீழே ரோட்ல கார் ட்ரைவ் பண்றாங்க. ஹோட்டல்ஸ்லாம் நிறைய மூடியிருக்கு. வொர்க்கிங் ஹவர்ஸ் 6:00 டூ 11:00ன்னு போட்டிருக்காங்க. ஆனா நம்ம 2104ல பாருங்க, 24 ஹவர்ஸும் எல்லாமே அவைலபிள்....திஸ் ஈஸ் ரியலி எக்சைட்டிங், நான் இன்னும் ஒரு 50 வருஷம் பின்னாடி போய் பாக்கறேன் மேம்" என்றான்.
"ஓகே சுனந்தன், நான் இங்கே மானிட்டர்ல பார்த்துகிட்டுதான் இருக்கேன். கோ அஹெட்..இயரை ரீசெட் பண்ணி, 2004னு என்டர் பண்ணுங்க. அடுத்தது GO பட்டன்"
"தேங்க்ஸ் மேம்"
இப்போது கீபோர்டில் 2..0..0..4 என்று டைப் செய்து, 'GO'வை தட்டிவிட்டு தன் இருக்கையில் அமர்ந்தான். இரண்டு மணி நேர பயணத்திற்கு பின்...எங்கு இறங்க வேண்டும் என்று வழக்கம் போல் மெசேஜ் கேட்க, இம்முறை மேப்பை பார்த்து அவனே இடத்தை தேர்ந்தெடுத்தான். இடத்தை அடைந்தவுடன் டைம் மெஷினை விட்டு இறங்கி மூவரும் நடக்க ஆரம்பித்தனர். காலை நேரமாதலால், மக்கள் புழக்கம் சற்று மிதமாகவே இருந்தது. வந்திருந்த பலரும் வாக்கிங் செய்துகொண்டே, சக வாக்கர்களுடன் அரட்டை அடித்துக்கொண்டிருந்தனர். நூறு வருடத்திற்கு முன் வாழ்ந்த மக்களை பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் மகிழ்ச்சியில் தங்களை மறந்திருந்தனர் சுனந்தனும், நான்சியும். அம்மனிதர்கள் பேசும் விதமும், உடைகளும் அவர்களுக்கு மிகுந்த ஆச்சரியத்தை அளித்தன. ஒருவித பரவச நிலையிலிருந்த இருவரையும், மிட்டுதான் பிடித்து உலுக்கினாள். "டேட், லுக் அட் தேர், ஐ'ம் ஸ்கேர்ட்!!!"
க்ருபாளனி திரையில் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, ஏதோ ஒன்று அவரின் டைம் மெஷினை தாக்கி, எல்லாவற்றையும் செயலிழக்கச் செய்தது. எவ்வளவோ முயற்சிகள் செய்தும், அவரால் சுனந்தன் குடும்பத்தினரோடு தொடர்பு கொள்ள முடியவில்லை. அதிர்ச்சியில் உறைந்து போன க்ருபாளனி தன் கணிணியை ஆன் செய்து, இணையத்தில் சென்னை பற்றிய பழைய வரலாற்றை தேடிப் படித்தார். அரை மணி நேரம் படித்த பின், மீண்டும் சுனந்தனோடு தொடர்பு கொள்ள முயற்சித்தார். ஊஹும்......முடியவில்லை. ஏன்? உங்களால் யூகிக்க முடிகிறதா?
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
அவர்கள் மூவரும் இருந்த இடம், சென்னை மெரீனா கடற்கரை. டிசம்பர் 26, 2004. காலை நேரம்.
Time machine
SUnandhan
NAncy
MIttu.....
Showing posts with label அறிவியல் புனைவு. Show all posts
Showing posts with label அறிவியல் புனைவு. Show all posts
Thursday, June 10, 2010
Tuesday, June 08, 2010
டிசம்பர் 2104....சென்னை
டிசம்பர் 2104
சென்னை
சுனந்தனின் சட்டைப் பையில் இருந்த குளிர் கண்ணாடி, "க்ருபாளனி காலிங், க்ருபாளனி காலிங்" என்று அலறியது. சுனந்தன் ஸ்பீக்கர் இருந்த அக்கண்ணாடியை எடுத்து அணிந்துகொண்டான். கண்ணாடி பெட்டியை திறக்க, அதிலிருந்த திரையில் விஞ்ஞானி க்ருபாளனி பேச ஆரம்பித்தார்.
"சுனந்தன், எப்படி போயிட்டிருக்கு கிறிஸ்துமஸ்லாம்?"
"இட்ஸ் வொண்டர்ஃபுல் மேம்"
"தேர் ஈஸ் எ கான்ஃபிடன்ஷியல் திங், ஐ திங் உங்கள மட்டும்தான் நம்பி சொல்லமுடியும். ஹவ் லாங் இட் வுட் டேக் டூ ரீச் மை லேப்?"
"மேம், மை ஒய்ஃப் அண்ட் கிட் ஆர் ஹியர், தே வில் கில் மீ இஃப் ஐ கம் டூ ஒர்க் டுடே"
"ஹாஹ்ஹா...இட்ஸ் ஓகே, அவங்களையும் கூட்டிட்டு வாங்க, மிட்டுவை பார்த்து ரொம்ப நாளாச்சு"
க்ருபாளனி, வயது 56. சுனந்தன் பணிபுரிந்து கொண்டிருக்கும் ப்ராஜக்ட்டின் சூப்பர்வைசர். பொதுவாக ஒருபோதும் விடுமுறை தினங்களில் பணியாளர்களை வரச்சொல்லாதவர், இன்று ஏன் தன்னை வரச்சொல்கிறார்...அதுவும் குடும்பத்தினருடன் இருக்கிறேன் என்று சொல்லியும். பொறுமையாக நான்சிக்கு விஷயத்தைச் சொல்லி, அவளை சமாதானப்படுத்தி, குழந்தை மிட்டுவோடு சுனந்தன் கிளம்பினான். காருக்குள் உட்கார்ந்து ஸ்டார்ட் செய்ய...டேஷ்போர்டில் பீப் பீப் என்ற ஒலி வர ஆரம்பித்தது.
"வாட் நான்சி, காருக்கு பேட்டரி போடலியா, பாரு 'பேட்டரி லோ'ன்னு மெஸேஜ் டிஸ்ப்ளே ஆகுது"
"சுனன், இட்ஸ் நாட் மை ஜாப், உங்க கார்..நீங்கதான் பாத்துக்கணும்..வேணும்னா வாங்க என்னோட கார்ல ஃபுல் பேட்டரி இருக்கு"
"இட்ஸ் ஓகே, இப்போ இருக்கற பேட்டரி எப்படியும் டூ அவர்ஸ் வரும், க்ருபாளனி மேடம் அபார்ட்மெண்ட் இங்கருந்து ஹாஃப் அன் ஹவர்தானே, வீ கேன் மேனேஜ்"
காரை கிளப்பினான். விடுமுறை தினமாதலால், அன்று வானில் ட்ராஃபிக் குறைவாகவே காணப்பட்டது. 'யூ ஷுட் ஃப்ளை ஃபாஸ்டர் டேடி' என்று மிட்டு கத்த...ஏறக்குறைய மிரட்டவே ஆரம்பித்தாள். கார் சீறிப் பறந்தது. சில நொடிகளில் 'TOO FAST, FLY SLOW' என்று மெஸேஜ் டிஸ்ப்ளே ஆக, வேகத்தை குறைத்துக் கொண்டு மிட்டுவை பார்த்தான். அவள் முறைத்துக்கொண்டிருந்தாள்.
க்ருபாளனி வீட்டை அடைந்தார்கள். வீடு என்று சொல்ல முடியாது அதை. அறுநூற்றி ஐம்பது ஃப்ளோர்கள் கொண்ட ஒரு அபார்ட்மெண்ட் அது. க்ருபாளனி 20.04 எண்ணுடைய ஃப்ளோரில் தங்கியிருந்தார். வரவேற்பரையில் பாதியை பிரித்து ஒரு ஆராய்ச்சிக்கூடத்தை அமைத்திருந்தார். "ஹவ் லாங் இட் வுட் டேக் டூ ரீச் மை லேப்" என்ற கேள்வியிலேயே ஏதோ ஒரு புதுவிதமான ஆராய்ச்சியைப் பற்றி பேசத்தான் தன்னை அழைத்துள்ளார் என்பதை சுனந்தன் புரிந்துகொண்டான். க்ருபாளனியே ஆரம்பித்தார்.
"ஹாலிடேல குடும்பத்தோட உங்கள வரவழைச்சதுக்கு ஸாரி, பட் இட்ஸ் ரியலி இம்பார்ட்டண்ட்"
"ஐ கேன் அண்டர்ஸ்டேன்ட் மேம்"
"தேங்க்ஸ்....நான்சி, வான்ட் டூ ஹாவ் சம் காஸ்ட்லி ஹெச்2ஓ? யூ மிட்டு?" இருவரும் வேண்டாமென்று தலையாட்ட, அவர் தொடர்ந்தார். "ஓகே, இன்றைய தினம் என்னோட வாழ்க்கையில் மறக்க முடியாத தினம். ரொம்ப நாளா நான் பர்சனலா ஈடுபட்டிருந்த ஒரு ஆராய்ச்சி இன்னைக்கு சக்ஸஸ் ஆகியிருக்கு. அதை உங்களோட ஷேர் பண்ணிக்கறதுக்காகத்தான் உங்களை வரச்சொன்னேன்"
"ரியலி? என்ன மேம் அது?"
"இட்ஸ் எ டைம் மெஷின்!"
சுனந்தனும், நான்சியும் ஒரே குரலில் "டைம் மெஷின்?!" என்று ஒரு கேள்வியையும், ஆச்சரியத்தையும் ஒரு சேர வெளிப்படுத்தினர்.
பின்பு இருபது நிமிடங்கள் டைம் மெஷினை பற்றி ஒரு நீண்ட லெக்சரை க்ருபாளனி கொடுக்க, சுனந்தனும், நான்சியும் ஆர்வத்துடன் கேட்டுக்கொண்டிருந்தனர். கடைசியாக சொன்னார்....
"முதல் முறை டைம் மெஷினில் ட்ராவல் பண்ணக்கூடிய அதிர்ஷ்டம் உனக்கு, நான்சிக்கு, மிட்டுக்கு கிடைச்சிருக்கு"
"மேம் ஆர் யு சீரியஸ்?"
"யெஸ்"
"நீங்க?"
"இல்ல, நான் இங்கருந்து என்னோட் ஸ்க்ரீன்ல நீங்க ட்ராவல் பண்ற தேதியையும், இடங்களையும் பார்த்துகிட்டிருப்பேன், ஐ ஹாவ் டூ நோட் ஸம் ஸ்டஃப். ஆர் யூ ரெடி டூ கோ பேக் டூ தி பாஸ்ட் வித் யுவர் ஃபேமிலி?"
"வித் ப்ளஷர் மேம், திஸ் ஈஸ் ரியலி எக்ஸைட்டிங்!"
சுனந்தனால் மிட்டுவுக்கு புரியவைக்க முடியவில்லை. ஆனால் ஒரு டூர் போகிறோம் என்றவுடன் வருவதற்கு அவளும் ஆர்வத்துடன் தயாரானாள். மூவரும் உருளை வடிவத்திலிருந்த அந்த மெஷினில் ஏறி உள்ளே அமர்ந்தார்கள். நாளைய அறிவியல் உலகம், தங்களைப் பற்றிய வரலாறை பதிவு செய்யும் என்ற நம்பிக்கையோடு பயணப்பட ஆரம்பித்தனர். வெளியே தன் அறையில் அமர்ந்திருந்த க்ருபாளனி மைக்கில் பேச, அது டைம் மெஷின் உள்ளேயிருந்த ஸ்பீக்கரில் கேட்டது.
"சுனந்தன், டைம் மெஷினில் இது என்னுடைய முதல் முயற்சி. உங்களோடு மனைவியும், குழந்தையும் இருப்பதால் ரிஸ்க் எடுப்பதில் எனக்கு விருப்பமில்லை. அதனால் முதலில் 50 வருடங்களுக்கு முன்னால், அதாவது 2054க்கு பயணம் செய்யுங்க. உங்களுக்கு முன்னாடி இருக்கற கீபோர்ட்ல 2..0..5..4 டைப் பண்ணி 'GO' பட்டனை ப்ரஸ் பண்ணுங்க. உங்க பயணத்தை நான் இங்கிருந்து மானிட்டரில் பார்த்துகிட்டிருப்பேன்...ஆல் த பெஸ்ட்"
"தேங்க்ஸ் மேம்"
2054 என்று டைப் செய்துவிட்டு, 'GO' பட்டனை ப்ரஸ் செய்தான் சுனந்தன். பெரியளவில் சத்தமின்றி டைம் மெஷின் கிளம்ப ஆரம்பித்தது...விரைவில் நிகழப்போவதை அப்போது யாரும் அறிந்திருக்கவில்லை....க்ருபாளனி உட்பட!
முடிவு அடுத்த (10.06.2010) பதிவில்....
சென்னை
சுனந்தனின் சட்டைப் பையில் இருந்த குளிர் கண்ணாடி, "க்ருபாளனி காலிங், க்ருபாளனி காலிங்" என்று அலறியது. சுனந்தன் ஸ்பீக்கர் இருந்த அக்கண்ணாடியை எடுத்து அணிந்துகொண்டான். கண்ணாடி பெட்டியை திறக்க, அதிலிருந்த திரையில் விஞ்ஞானி க்ருபாளனி பேச ஆரம்பித்தார்.
"சுனந்தன், எப்படி போயிட்டிருக்கு கிறிஸ்துமஸ்லாம்?"
"இட்ஸ் வொண்டர்ஃபுல் மேம்"
"தேர் ஈஸ் எ கான்ஃபிடன்ஷியல் திங், ஐ திங் உங்கள மட்டும்தான் நம்பி சொல்லமுடியும். ஹவ் லாங் இட் வுட் டேக் டூ ரீச் மை லேப்?"
"மேம், மை ஒய்ஃப் அண்ட் கிட் ஆர் ஹியர், தே வில் கில் மீ இஃப் ஐ கம் டூ ஒர்க் டுடே"
"ஹாஹ்ஹா...இட்ஸ் ஓகே, அவங்களையும் கூட்டிட்டு வாங்க, மிட்டுவை பார்த்து ரொம்ப நாளாச்சு"
க்ருபாளனி, வயது 56. சுனந்தன் பணிபுரிந்து கொண்டிருக்கும் ப்ராஜக்ட்டின் சூப்பர்வைசர். பொதுவாக ஒருபோதும் விடுமுறை தினங்களில் பணியாளர்களை வரச்சொல்லாதவர், இன்று ஏன் தன்னை வரச்சொல்கிறார்...அதுவும் குடும்பத்தினருடன் இருக்கிறேன் என்று சொல்லியும். பொறுமையாக நான்சிக்கு விஷயத்தைச் சொல்லி, அவளை சமாதானப்படுத்தி, குழந்தை மிட்டுவோடு சுனந்தன் கிளம்பினான். காருக்குள் உட்கார்ந்து ஸ்டார்ட் செய்ய...டேஷ்போர்டில் பீப் பீப் என்ற ஒலி வர ஆரம்பித்தது.
"வாட் நான்சி, காருக்கு பேட்டரி போடலியா, பாரு 'பேட்டரி லோ'ன்னு மெஸேஜ் டிஸ்ப்ளே ஆகுது"
"சுனன், இட்ஸ் நாட் மை ஜாப், உங்க கார்..நீங்கதான் பாத்துக்கணும்..வேணும்னா வாங்க என்னோட கார்ல ஃபுல் பேட்டரி இருக்கு"
"இட்ஸ் ஓகே, இப்போ இருக்கற பேட்டரி எப்படியும் டூ அவர்ஸ் வரும், க்ருபாளனி மேடம் அபார்ட்மெண்ட் இங்கருந்து ஹாஃப் அன் ஹவர்தானே, வீ கேன் மேனேஜ்"
காரை கிளப்பினான். விடுமுறை தினமாதலால், அன்று வானில் ட்ராஃபிக் குறைவாகவே காணப்பட்டது. 'யூ ஷுட் ஃப்ளை ஃபாஸ்டர் டேடி' என்று மிட்டு கத்த...ஏறக்குறைய மிரட்டவே ஆரம்பித்தாள். கார் சீறிப் பறந்தது. சில நொடிகளில் 'TOO FAST, FLY SLOW' என்று மெஸேஜ் டிஸ்ப்ளே ஆக, வேகத்தை குறைத்துக் கொண்டு மிட்டுவை பார்த்தான். அவள் முறைத்துக்கொண்டிருந்தாள்.
க்ருபாளனி வீட்டை அடைந்தார்கள். வீடு என்று சொல்ல முடியாது அதை. அறுநூற்றி ஐம்பது ஃப்ளோர்கள் கொண்ட ஒரு அபார்ட்மெண்ட் அது. க்ருபாளனி 20.04 எண்ணுடைய ஃப்ளோரில் தங்கியிருந்தார். வரவேற்பரையில் பாதியை பிரித்து ஒரு ஆராய்ச்சிக்கூடத்தை அமைத்திருந்தார். "ஹவ் லாங் இட் வுட் டேக் டூ ரீச் மை லேப்" என்ற கேள்வியிலேயே ஏதோ ஒரு புதுவிதமான ஆராய்ச்சியைப் பற்றி பேசத்தான் தன்னை அழைத்துள்ளார் என்பதை சுனந்தன் புரிந்துகொண்டான். க்ருபாளனியே ஆரம்பித்தார்.
"ஹாலிடேல குடும்பத்தோட உங்கள வரவழைச்சதுக்கு ஸாரி, பட் இட்ஸ் ரியலி இம்பார்ட்டண்ட்"
"ஐ கேன் அண்டர்ஸ்டேன்ட் மேம்"
"தேங்க்ஸ்....நான்சி, வான்ட் டூ ஹாவ் சம் காஸ்ட்லி ஹெச்2ஓ? யூ மிட்டு?" இருவரும் வேண்டாமென்று தலையாட்ட, அவர் தொடர்ந்தார். "ஓகே, இன்றைய தினம் என்னோட வாழ்க்கையில் மறக்க முடியாத தினம். ரொம்ப நாளா நான் பர்சனலா ஈடுபட்டிருந்த ஒரு ஆராய்ச்சி இன்னைக்கு சக்ஸஸ் ஆகியிருக்கு. அதை உங்களோட ஷேர் பண்ணிக்கறதுக்காகத்தான் உங்களை வரச்சொன்னேன்"
"ரியலி? என்ன மேம் அது?"
"இட்ஸ் எ டைம் மெஷின்!"
சுனந்தனும், நான்சியும் ஒரே குரலில் "டைம் மெஷின்?!" என்று ஒரு கேள்வியையும், ஆச்சரியத்தையும் ஒரு சேர வெளிப்படுத்தினர்.
பின்பு இருபது நிமிடங்கள் டைம் மெஷினை பற்றி ஒரு நீண்ட லெக்சரை க்ருபாளனி கொடுக்க, சுனந்தனும், நான்சியும் ஆர்வத்துடன் கேட்டுக்கொண்டிருந்தனர். கடைசியாக சொன்னார்....
"முதல் முறை டைம் மெஷினில் ட்ராவல் பண்ணக்கூடிய அதிர்ஷ்டம் உனக்கு, நான்சிக்கு, மிட்டுக்கு கிடைச்சிருக்கு"
"மேம் ஆர் யு சீரியஸ்?"
"யெஸ்"
"நீங்க?"
"இல்ல, நான் இங்கருந்து என்னோட் ஸ்க்ரீன்ல நீங்க ட்ராவல் பண்ற தேதியையும், இடங்களையும் பார்த்துகிட்டிருப்பேன், ஐ ஹாவ் டூ நோட் ஸம் ஸ்டஃப். ஆர் யூ ரெடி டூ கோ பேக் டூ தி பாஸ்ட் வித் யுவர் ஃபேமிலி?"
"வித் ப்ளஷர் மேம், திஸ் ஈஸ் ரியலி எக்ஸைட்டிங்!"
சுனந்தனால் மிட்டுவுக்கு புரியவைக்க முடியவில்லை. ஆனால் ஒரு டூர் போகிறோம் என்றவுடன் வருவதற்கு அவளும் ஆர்வத்துடன் தயாரானாள். மூவரும் உருளை வடிவத்திலிருந்த அந்த மெஷினில் ஏறி உள்ளே அமர்ந்தார்கள். நாளைய அறிவியல் உலகம், தங்களைப் பற்றிய வரலாறை பதிவு செய்யும் என்ற நம்பிக்கையோடு பயணப்பட ஆரம்பித்தனர். வெளியே தன் அறையில் அமர்ந்திருந்த க்ருபாளனி மைக்கில் பேச, அது டைம் மெஷின் உள்ளேயிருந்த ஸ்பீக்கரில் கேட்டது.
"சுனந்தன், டைம் மெஷினில் இது என்னுடைய முதல் முயற்சி. உங்களோடு மனைவியும், குழந்தையும் இருப்பதால் ரிஸ்க் எடுப்பதில் எனக்கு விருப்பமில்லை. அதனால் முதலில் 50 வருடங்களுக்கு முன்னால், அதாவது 2054க்கு பயணம் செய்யுங்க. உங்களுக்கு முன்னாடி இருக்கற கீபோர்ட்ல 2..0..5..4 டைப் பண்ணி 'GO' பட்டனை ப்ரஸ் பண்ணுங்க. உங்க பயணத்தை நான் இங்கிருந்து மானிட்டரில் பார்த்துகிட்டிருப்பேன்...ஆல் த பெஸ்ட்"
"தேங்க்ஸ் மேம்"
2054 என்று டைப் செய்துவிட்டு, 'GO' பட்டனை ப்ரஸ் செய்தான் சுனந்தன். பெரியளவில் சத்தமின்றி டைம் மெஷின் கிளம்ப ஆரம்பித்தது...விரைவில் நிகழப்போவதை அப்போது யாரும் அறிந்திருக்கவில்லை....க்ருபாளனி உட்பட!
முடிவு அடுத்த (10.06.2010) பதிவில்....
Subscribe to:
Posts (Atom)